وبلاگ فارسی سامی یوسف:: Sami Yusuf Farsi

برنامه جهانی غذا، سوپرایزها و...

» چهارشنبه 11 آبان1390

درود و سلام بر همگان

مدت زیادی از آخرین پستی که در وبلاگم نوشتم میگذرد، فکر کردم خوبست سری به همه شما بزنم.

همانطور که میدانید، برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد ما را به عنوان ستاره شریکش انتخاب کرده است. قطعا جمله “من مفتخرم” به هیچ وجه نمیتواند گویای احساس من باشد. از وقتی که به یاد دارم، در تمام زندگیم میخواسته ام به نحوی کار “نیکی” انجام دهم و در سرتاسر زندگی حرفه ایم افتخار کار کردن با نهادهای مختلفی را که بطور گسترده برای فراهم کردن امداد و کمک به محرومان در سراسر دنیا کار میکنند داشته ام. باید بگویم کار کردن با برنامه جهانی غذا یا WFP شاید جز عالی ترینِ این دست افتخارات باشد. برنامه جهانی غذا “بزرگترین سازمان بشردوستانه مبارزه با گرسنگی در جهان” است. اینکه انسان بتواند به دیگران کمک کند به خودی خود امتیاز و افتخار عظیمی است، اما اینکه امکان کمک کردن از طریق نهادی مثل WFP را بیابد حقیقتا موهبتی واقعیست. امیدوارم همکاری و تلاش محقر من به طریقی بتواند برای محرومان و آنهایی که در زندگی از ما کم شانس ترند امیدبخش باشد – سپاس فراوان از WFP برای اینکه به من این فرصت را دادند تا جزئی از خانواده بزرگشان باشم. ضمنا، در روزهای آینده از سایت رسمی ما دوباره بازدید کنید – سوپرایزهایی در انتظار شماست

حالا… برویم سراغ سوپرایزها!

ما تعدادی سوپرایز داریم که امیدواریم به زودی اعلام شوند – اولی آنها فردا راه اندازی خواهد شد. به زودی در جریان اعلاناتی مهم قرار خواهید گرفت – از جمله یک مسابقه کاملا جدید.:)

در پایان، آرزو میکنم دهه نخست ذی حجه برای همه شما بسیار فرخنده و پربرکت باشد.

با عشق فراوان

سامی

منبع: سایت رسمی فارسی سامی یوسف

دسته: دست نوشته ها | نويسنده: ادمين | لينک ثابت |

یازدهم سپتامیر

» یکشنبه 20 شهریور1390

امروز سالگرد یک روز بسیار غم انگیزست. روزی که همانطور که میدانیم جهان برای همیشه تغییر کرد.

من هنوز خاطره چنین روزی در ده سال پیش را به روشنی به یاد دارم. صبح زود منزلم را به قصد استادیوی ضبط موسیقی ام که در آن زمان در شهر منچستر بود ترک کردم. به خاطر دارم که داشتم از پله ها بالا میرفتم تا درِ استادیو که در طبقه بالا (طبقه سوم) بود را باز کنم اما در میانه راه مجبور به توقف شدم وقتی صاحب خانه ام را حیرت زده در حال تماشای تلویزیون دیدم. به سمتش رفتم و خودم هم دقیقا به همان حال دچار شدم! من صحنه ای را دیدم که هواپیمای اول در حال برخورد با یکی از برجهای دوقلو بود. ما در نهایت شوک زدگی و ناباوری بی حرکت مانده بودیم. من به یاد دارم که در ابتدا با خودم فکر کردم: “چه تصادف وحشتناکی! چطور ممکن است چنین چیزی اتفاق بیفتد؟!” ناگهان در لحظه ای که هیچ کس توقع نداشت – هواپیمای دومی به برج دوم برخورد کرد. حقیقتی خشن و تکان دهنده بود – حادثه تصادفی اتفاق نیفتاده بود.

یکی از اولین کارهایی که من کردم این بود که به یکی از دوستان تلفن زدم و از او پرسیدم که فکر میکند ماجرا چیست. مضطرب بودم. در یک لحظه کاملا به یاد دارم که از دوستم شنیدم: “من نمیدانم ماجرا چیست، سامی. اما فقط دعا میکنم که مسلمانان ارتباطی با این قضیه نداشته باشند!”

سکوت در تماس تلفنی ما حکم فرما شده بود. اشک در چشمان من جمع شده بود چون میدانستم چه چیزی میتوانست اتفاق بیفتد اگر اسلام/ مسلمانان به شکلی در ماجرا دخیل می بودند.

یازده سپتامبر یک روز سیاه در تاریخ بود و من معتقدم اگر کسانی در آن روز شهید شده باشند مسلما باید آن مسافران، آتش نشانها، مردم عادی و نیز تعداد بسیار زیادی از انسانهای خوش قلبی باشند که جانهایشان را فدا کردند تا از شهروندانشان دفاع کنند و نه آن عده بیمار شستشوی مغزی شده ای که هواپیما را در برجهای دوقلو خرد کردند! آنهایی که هواپیما را در روز یازدهم سپتامبر ربودند دین ما مسلمانان را هم ربودند.

هرچند آن روز یک روز واقعا سیاه بود، آن چیزی که در راه بود بسیار تیره تر بود. حمله به افغانستان، جنگ غیرقانونی در عراق و سرنگونی حکومت، آنچه که به اصطلاح جنگ علیه تروریسم خوانده میشود و هزینه اش نه تنها میلیاردها دلار بلکه تعداد غیرقابل باوری از جان میلیونها انسان بوده است ولی این انتهای کار نیست. هنوز هم روزانه هزاران نفر به خاطر حمله هواپیماهای بدون سرنشین و انفجار بمبها قتل عام میشوند. ای کاش بجای آن، همه این دلارها برای جنگ علیه گرسنگی، فقر و بیسوادی خرج میشد.

سوال حقیقی این است که کی همه اینها تمام میشود؟ کی نفرت پایان می پذیرد؟

کی تکبر و عقده برتری جویی قرارست تمام شود؟ آیا همه جانها گرامی نیستند؟ آیا همه انسانها برابر نیستند؟ یا اینکه بعضی جانها از بعضی دیگر گران بهاترند؟!

تا زمانی که ما یاد نگیریم همدیگر را عاشقانه دوست بداریم – بدون قید و شرط – و بدون ادعا وتظاهر و به همدیگر با روحیه برابری و برادری احترام بگذاریم – متاسفم که باید بگویم این ماجراها تمام نخواهد شد.

میخواهم این نوشته را با چند خط از یکی از ترانه هایی که نوشته ام به نام “سلام” پایان دهم

I pray for day when there’ll be

من برای روزی دعا میکنم که در آن

Justice and unity

عدالت و اتحاد باشد

When we put aside our difference

روزی که اختلافاتمان را کنار بگذاریم

Fighting makes no sense

جنگیدن بی معنا شود

Just a little faith

فقط کمی ایمان

To make it a better place

برای اینکه اینجا را به دنیای بهتری تبدیل کنیم

We’re here for a day or two…

ما [فقط] برای یک یا دو روز اینجا خواهیم بود…

Let me show my way

بگذارید من روشم را نشان دهم:

Salaamu alaik, Salaamu alaik, Salaamu alaiokom

درود بر تو، درود بر تو، درود بر شما

سامی

منبع: سایت رسمی فارسی سامی یوسف

دسته: دست نوشته ها | نويسنده: ادمين | لينک ثابت |

سامی یوسف پست - شماره بیست و دوم

» چهارشنبه 19 مرداد1390

متن اصلی سامی یوسف پست شماره 22 را اینجا ببینید

سلام به همه

برای آن گروهی از شما که رمضان را جشن میگیرند، رمضانی مملو از شادی را آرزومندیم! برای آن دسته ای از شما که این ماه را جشن نمیگیرند آرزو میکنیم که ماهی خیلی خوب در پیش رو داشته باشید

این پیام کوتاهی از سامی یوسف است:

هنگامی که روزه هایمان را افطار میکنیم، بیایید چند لحظه ای وقت بگذاریم برای یادکردن از آنهایی که نیازمندند. چه آنهایی که در سومالی قحطی زده رنج میبرند – جایی که 29000 کودک زیر 5 سال فقط در طی چند ماه گذشته جان داده اند- و چه میلیونها انسانی که در جاهای مختلف دنیا حقوق اولیه و آزادی شان نادیده گرفته شده است. بیایید دعا کنیم برای صلح و اتحاد. برای جهانی بهتر برای همه
با عشق فراوان – رمضان مبارک
سامی

در ادامه، ما خبری عالی برای شما داریم: سامی در حال انتشار یک تک آهنگ جدید است به نام "منبع". اگر میخواهید اولین کسی باشید که به این ترانه گوش میدهید ایملتان را برای ما بفرستید تا ما این ترانه را که فقط برای یک روز (یعنی پانزدهم آگوست – 24 مرداد) بطور رایگان قابل دانلود خواهد بود برایتان بفرستیم. اگر آن را دوست داشتید، بعدا آن را از آی تونز یا از فروشگاه خودمانخریداری کنید

راستی، ویدئو کلیپ اخیر سامی یوسف – هرگز فراموش نمیکنیم- را تماشا کرده اید؟ امیدواریم که آن را ببینید، این اثر انگیزه خوبی داشته است. اینجا میتوانید حرفهایی را بخوانید که سامی برای گفتن درباره آن دارد

و بالاخره برای مخاطبان اسپانیایی زبانمان، بخش اسپانیایی وبسایت رسمی سامی یوسف شروع به کار کرده است! امیدواریم که بیشتر با شما در ارتباط باشیم و برای دریافت نظراتتان بسیار مشتاقیم

تا دفعه بعد

SamiYusufOfficial.Com

دسته: دست نوشته ها | نويسنده: ادمين | لينک ثابت |

سامی یوسف: من هرگز نمی توانم نسل کشی بوسنی را فراموش کنم.

» چهارشنبه 22 تیر1390

سامی یوسف:

neverforget

“بوسنی ستمهای بسیاری را در طول تاریخش شاهد بوده است. اما هنوز به بخشودن و فراموش کردن ادامه میدهد…”

این کلمات گیرا از یک دوست بوسنیایی نوایی را در درون من برانگیخت: تو باید ببخشی، اما هرگز فراموش نکن.

من هرگز نمی توانم نسل کشی انجام شده در بوسنی در حدود شانزده سال پیش را فراموش کنم.

در سراسر این سالها از طریق تلاشهای ناچیزم سعی کرده ام که درباره این موضوع بیانگر و گویا باشم. با اینحال اقرار به این حقیقت که تعداد زیادی از مردم نیستند که از بدترین جنایت جنگی اروپا بعد از جنگ جهانی دوم آگاهند من را فراتر از آنچه با واژه ها بتوان بیان کرد می آزارد. امیدوارم و آرزو میکنم که این ابتکار کوچک، در آموزش واقعیت و حقیقت به مردم سودمند واقع شود، حقیقت نسل کشی ارتکاب یافته در سربرنیتسا (بوسنی هرزگوین) در سال ۱۹۹۵٫

ماجرای این پاکسازی قومیتی بی رحمانه باید به عنوان بخشی از برنامه درسی همه مدارس تدریس شود، درست همانطوری که به ما درباره وقوع هولوکاست علیه یهودیها درس داده میشود. من ایمان دارم که با تلاشهای جمعی مان میتوانیم این مساله را تحقق بخشیم، باشد که به امید خدا دیگر هیچ گاه چنین روزهایی را دوباره تجربه نکنیم.

ماجرای این پاکسازی قومیتی بی رحمانه باید به عنوان بخشی از برنامه درسی همه مدارس تدریس شود، درست همانطوری که به ما درباره وقوع هولوکاست علیه یهودیها درس داده میشود.

لازم میدانم که از جاسمین فازلاجیک برای تلاش پیگیر و بی وقفه اش در تهیه عکسها و تصاویر برای این پروژه تشکر کنم. همچنین تشکر فراوان میکنم از سانجن مانف برای کار خستگی ناپذیرش در ویرایش و کارگردانی این کلیپ ساده و در عین حال تلخ و برانگیزنده در چنین فرصت کمی.

عکسها متعلق به تحریریه روزنامه دی نونی اواز است – تشکر فراوان از حمایتشان.

بوسنی واقعا زیباست و سارایوو حتی زیباتر است. مردمانش بخشایشگرند. بخشودن فقط زمانی باید به عنوان ارزش تلقی شود که آنها هرگز فراموش نکنند، وقتی که ما هرگز فراموش نکنیم.

سپاسگزارم و درود و رحمت خدا بر همه شما

ترجمه بخش بوسنیایی ترانه (متن بوسنیایی ترانه و ترجمه به انگلیسی از نهاد سلادک)

از میان مروارید شهرها، نهاده بر آتش و تیغ

باشد که اینک رودهای زندگی روان شوند

سرنوشت این است: اشک یادگرفته که بداند

در این روز، درد و غم

دیگر نباید پنهان شود.

این لحظه یادآوری است

خواهشی به سوی آسمان

دعوتی برای تک تک قلبها

بخشاینده باش؛ راه را برای نور هموار کن،

سارایووی من!